Het honingkruid is immers 100% natuurlijk, bevat geen calorieën en scoort nul op de glycemische index. Het grootste probleem waarmee alle natuurlijke suikervervangers mee te kampen hebben, is dat ze financieel gezien niet interessant zijn: ze kunnen niet worden gepatenteerd, tenzij je ze mengt met een kunstmatig product, er een andere naam aan geeft en vervolgens de productiemethode patenteert – maar daar hebben we het later nog over. 

Daarom zou een natuurlijk product als stevia een groot probleem kunnen opleveren en de winstmarges in het gedrang kunnen brengen, van zodra de bevolking weet dat het bestaat. Een nationale heksenjacht was dan ook onvermijdelijk: de FDA publiceerde artikels (waarvan de meeste door producenten van aspartaam werden gefinancierd) over twijfelachtige studies die stevia als gevaarlijk bestempelden, en geruchten de wereld inzonden dat stevia kankerverwekkend zou zijn en ratten impotent maakte. 

Later zouden deze gevaren van stevia weerlegd worden in verschillende onafhankelijke studies. De import van stevia werd aan banden gelegd en grote hoeveelheden van het honingkruid werden aan de grens vernietigd.

De anti-stevia beweging bereikte zijn hoogtepunt in 1998, toen de FDA het Texaanse bedrijf Stevita met aan het hoofd Dhr. Oscar Rodes, verplichtte om zijn publicaties over de geschiedenis en veiligheid van de plant te vernietigen, alsook zijn kookboeken die het gebruik van stevia in verschillende recepten aanprezen. Er werd beweerd dat de verspreiding van deze literatuur een regelrechte inbreuk was op het verbod op stevia, en dus op de wet. 

Toen de media weet kregen van dit verhaal, werd de FDA gebombardeerd met vragen en klachten, en zo moesten ze uiteindelijk toch toegevingen doen. De boeken moesten dan toch niet worden vernietigd, maar Dhr. Rodes werd verplicht om alle verwijzingen naar stevia als zoetstof van zijn producten te verwijderen en te vermelden dat het honingkruid enkel geschikt was voor uitwendig gebruik. 

En de boeken? Hun kaften kregen een stempel van de FDA, zodat ze niet langer mochten worden verkocht – een daad waarvoor de FDA niet eens bevoegd was...

Tot aan het eind van 2008 werd een chemisch gewijzigde vorm van rebaudioside A door de FDA aanvaard als dieetsupplement, maar ruwe stevia als zoetstof werd nog steeds beschouwd als te gevaarlijk om in voedsel te worden gebruikt. Bent u er nog? 

Maar zoals vaker het geval is, wisten de grote bedrijven druk te zetten op de FDA om stevia alsnog goedgekeurd te krijgen. Eind 2008 moeten Coca Cola (met Truvia) en Pepsi (met PureVia) hebben gedacht “als je ze niet klein kan krijgen, moet je ze inlijven!” 

Terwijl je dit leest, zijn Coca Cola en Pepsi beiden druk in de weer met het ontwikkelen van een nieuw productassortiment, maar aanhangers van stevia kijken met een bang hart toe. Zij weten immers dat ruwe stevia veilig is, maar wat gebeurt er als je er andere stoffen aan gaat toevoegen? Kunnen we deze miljardenbedrijven wel vertrouwen als het gaat om onze veiligheid en gezondheid? Of zijn ze echt alleen maar uit op een maximale omzet? 

Truvia is nog een relatief jong product, dus er zijn nog niet echt onafhankelijke studies over verschenen. Voorlopig moeten we er dus van uit gaan dat de tijd wel raad zal brengen...